'Bir komşumuz vardı, İsmet Hanım. Başkalarının yanında asla yemek yemezdi. İnsanlar yerken çirkin olurlarmış çünkü. Onun hiç doyamadığını düşündüm ben; yediklerine sahip olamadığını, yediklerine tutsak edildiğini bir de. Açlığın acı veren soldurucu duygusunu okuyordum gözlerinden. Bir komşumuz yoktu, İsmet Hanım. Çoğumuz gibi tokluklarını bir türlü anımsamıyordu.'Sema Kaygusuz