Estetik, Charles Lalo - netkitap.com

Kitap Hakında

Yorumlar

Yazarla Tanışma

Ürün Ayrıntısı

Yayinevi: Hece Yayınları

Dizi: İnceleme Dizisi

Baskı Tarih: Eylül 2004

Sayfa: 143

İndirim: %20

Boyut: 13,5x21cm

Hamur: 2

Etiket: 10,00 TL

NetKitap Ederi: 8,00 TL

Arka Kapak

Bediiyatçılar haklı olarak meselelerini bazen riyazi veya mihaniki, bazen fizyolojik veya psikolojik bakımlardan en nihayet de, içtimaiyat bakımından ortaya koymuşlardır. İdraki kıt reybiler, bu çokluğun insicamsızlıktan ve iktidarsızlıktan geldiğine kanidirler. Hâlbuki bu kesret, yeni başlayan ve teşekkül etmeye uğraşan bir ilmin zenginliğindeki feyzi gösterir: Elbette beşeriyetin manevî ilimlerinin en zengini ve şüphesiz en zoru!
Vakıaların bu son derece çapraşıklığı, bediiyatın müspet veyahut ilmî şeklinin henüz neden yeni olduğunu ve her müellifin şahsiyetinin nasıl nüanslar arasında oynadığını ve san'at hakkında ilmî bir eserde bu şahsiyeti silmekten ise, san'at hakkında bir san'at eserinde ispat etmeği tercih ettiğini izah eder. Şahsî hususiyetler üzerinde hâlâ millî hususiyetler hüküm sürmektedir; mahallî san'atlar bir memleketin mizacını nasıl aksettirirse, bir memleket bediiyatının da kendisine göre mahallin hususiyetlerini aksettirmesi tabiîdir. Nihayet bütün millî mizaçların çok üstünde ferdî ve içtimaî bütün şahsiyetleri, usûl ve hakikat idealiyle birleştiren ilim zihniyeti meydana çıkar ve işte böylece bir ilim doğar. İlmî bediiyat henüz bir realite değildir. Fakat olmak üzeredir ve olacaktır.

İçindekiler

Label

Estetiğin Mevzuları ve Bediiyatın Usülleri
1. Estetiğin Mevzuları
2. Bediiyatın Usülleri

Psikolojik Bediiyat
1. San'at ve Hayat
2. Yaratma ve Murakabe Nazariyeleri
3. Yaratma ve Murakabe Gayri Müteemmil Şekiller
4. Yaratma ve Murakabe Düşünülmüş, Teemmül Edilmiş Şekiller

İçtimai Bediiyat
1. Fertçi Bediiyat ve İçtimaiyat
2. San'atın Maşeri Teşkilatı
3. San'atın Maşeri Tekamülü

Netice
Kitabiyat
Lügatçe
Dizin

Henüz kimse kitap hakkında yorum yapmadı. İlk yorum sizden gelsin!

Yanıt:

Bilgisiniz

Adınız:

E-posta:

Bulunduğum Yer:

Charles Lalo

Yaşam Öyküsü
LOLO Charles (1877-1953) Fransız, estetikçi, Estetik sorunlarının çözümünde Durkheim'ın toplumbilim yöntemini uygulamakla tanınmıştır. 24 Şubat 1877'de Perigueux'de doğdu, 1 Nisan 1953'te Paris'te öldü. Ortaöğrenimini doğduğu yerde gördükten sonra, Fransa'nın değişik üniversitelerinde matematik, doğabilimleri, toplumbilim, fizyoloji ve estetik okudu. 1933'te Sorbonne'da profesör oldu. Fransız Estetik Derneği'nin başkanlığına getirildi. 1948'de Etienne Souriau ve Raymond Bayer ile birlikte Revue deshetique adlı dergiyi kurdu. Toplumbilimsel bir estetiği savunuyor, sanat yapıtını yaşamla oyun arasında bir aracı olarak görüyordu. Yapıtlarında, müziksel çözümlemeye dayanan uyumsal bir kuram geliştirdi. Durkheim'in ilkel ve çağdaş toplumları açıklamada kullandığı gözlem ve karşılaştırmaya da yer veren araştırma yöntemini estetik sorunların çözümünde uygulama gereğini savundu. Lalo'ya göre estetik sorunlarını toplumun bütünü içinde ele alarak açıklamaya çalışmak gerekir. Çünkü estetikle ilgili değerleri yaratan, onlara geçerlik kazandıran, toplumun bağlı bulunduğu genel kurallardır. Estetik bu kurallara göre oluşur, biçimlenir. Onu, öteki bilimlerden soyutlayarak incelemek, sorunlarına çözüm getirmez. Matematik, fizyoloji, toplumbilim, psikoloji arasında bulunan bağlantı, estetiği de kapsar. Estetik Duygular 1. GÜZEL VE COŞKU Leibuiz'e göre coşku (enthouciasme), bilgeliğin (sagesse) egzersizlerinden ibarettir ve bu bizde Tanrılıktan bir şeylerin var olduğunu ispat eder. Kendisine içerik (bâtınî) esinler veren bir şeytan, ya da Tanrının bulunduğunu iddia edip durmuş olan Sokrat da, coşkunun Tanrısal bir içgüdü olduğunu savunmuştur. Coşkunun bu mistik açıklanması, eski Yunan safsatacılarında da vardı. Alain ise, coşkuyu, hayranlığın (admiration), insancıl (beşerî) sınırları aşar gibi görünen aşırı bir türü saymış ve güzelde, bir ruhu ısıttıktan ve doldurduktan sonra coşkuya kadar götürebilen bir kuvvet görmüştür. Gerçekten de güzel karşısında insan, bilinç alanı daralmış ve derinleşmiş, fakat zihin ve ifade hayatı çökmüş bir isterik durumundadır. Bunun patoloji konusuna giren isteri ile arasındaki fark, sanrılardan yoksun oluşu ve sadece güzel karşısında derin ve sürekli bir hazzın tadı içinde mutluluk duyulmasıdır. Denebilir ki estetik coşkuda, bilinç güzelin dışında kalan olan ve nesnelerin hepsiyle ilgisini keser. T. Lipps, estetiğin temeli olan olaylar, diyor, temsil edilmiş olan şeyde kendi kendimizi hissettirendir. Einfüblung terimiyle ifade edilen bu duygu, bir tepki edimiyle eşyaya kendi ruhumuzun gerçeksel faaliyetini yüklemek demektir. Bu ise, konu ile yüklemin (attribut) kendi bilincimizde kaybolacak ve algıladığımız şey içinde yaşayacak kadar birbiriyle kaynaşması demektir. Özet olarak, biz, eşyayı ancak kendi gerçek hayatımızın sınırları içinde insanbiçimcilik (anthropomorphique) bakımından algılayabiliriz. Gerek S. Proudhone, gerek Jouffroy'un da insanbiçimcilikle açıkladıkları bu ruh halini, J. M. Guyau'da bir sempati teorisiyle açıklamaya çalışır. Estetikçi Bascb'ın sembolik sempati adını vermiş olduğu bu einfüblung teorisi, aslında R. Vischer'indir. Lalo da bunu, empatbie ya da intropathie terimiyle açıklar. Yani gerçekten estetik haz, bu seviyeye yükselmiş olanların sanat eseriyle kendi aralarında coşku halinde beliren bir kaynaşmanın ürünüdür; güzel karşısında hissedilen bu coşkunun geçici bir bilinç yitmesi, ya da tersine yoğunlaşmış bir bilinçlilik hali olduğunu der. Bu düşünüre göre, estetik hayat, tümel bir ruhgöçüdür (metempsychose). Bu bir dramın kişiliklerinden ya da bir cambazın hareketlerinden söz edildiği vakit ve hele dolaysız olarak hayvanlar ve eşya varken semboliktir. Bir devrilmiş sütundan söz edildiği vakit, biz de kendimizi onun gibi devrilmiş ve ezilmiş hissederiz ve hatta içimizde hissettiğimiz bu yıkılmayı, hareketlerimizle ve içsel bir taklitle hafifletmeye çalışırız. T. Lipps ve Volkelt'e göre, sanat eserinin güzelliği, bize vermiş olduğu heyecan ve coşku ile orantılıdır. Bu ise, sanatçı ile eseri ve bizim aramızdaki duygusal hayatın, bir aydaşlık ve duyarlık akışı sayesinde kişiliklerin karşılıklı olarak birbirine aktarılması, birbirinde eritilmesi demektir. Güzel karşısında hissedilen coşkuyu pratik hayatın bazı coşkunluklarıyla karıştırmamalıyız.