İslam İmparatorluğu, Erbil Tuşalp

Kitap Hakında

Yorumlar

Yazarla Tanışma

Ürün Ayrıntısı

Yayinevi: Kırmızı Yayınları

Dizi: Araştırma İnceleme Dizisi

Baskı Tarih: 2010

Sayfa: 704

İndirim: %20

Boyut: 14 x 21 cm

Hamur: 3

Etiket: 23,00 TL

NetKitap Ederi: 18,40 TL

Arka Kapak

"Eylül İmparatoğluğu"nun "İslam İmparatorluğu"na evrilişinde en büyük gücün "İslam Faşizmi " olduğu savımın elbette nedeni var.

"Faşizm; finans kapitalin en gerici, en şoven, en emperyalist unsurların teröre dayanan açık diktatörlüğüdür," savı aklımıza geldiğinde, 20. yüzyılın son çeyreğinde Türkiye'nin düşürüldüğü tuzakla karşı karşıyasınızdır.

12 Eylül faşizminin gizli maskesi olan siyasal İslam'ın 1994 yerel seçimlerinden sonra belli bir program çerçevesinde ortaya koyduğu radikal ve otoriter tavır bizleri nerelere getirdi.

"Yalana dayalı politikalar"dan, "sahte etiketli İslam"a; "tarikat, ticaret ve mürit ilişkisinden", "şeriat anonim şirketine"; "partisinin cumhurbaşkanı"ndan, "derinci provakatör"e...

Kısaca bu kitap bir yönüyle gerçeklerle yüzleşme... Umarım kendimizle yüzleşmekten kaçmayız. Çünkü yeteri kadar kaçtık.

Henüz kimse kitap hakkında yorum yapmadı. İlk yorum sizden gelsin!

Yanıt:

Bilgisiniz

Adınız:

E-posta:

Bulunduğum Yer:

Erbil Tuşalp

Yazarın diğer kitapları

Bozkurtlar

Kuklaturka

Güle Güle Sayın Sezer

Şeriatı Beklerken

Artık Demokrasi İsteyin

Demokrasi Sizin Neyinize

Çürüme

Sen Sofi'nin Oğlusun

İslam Faşizmi

Bin İnsan

Önce Çocuklar Öldü

Plastik Papatya Kokusu

Paşa ile General

Yazarın bütün(22) kitaplarını göster

Yaşam Öyküsü
Yazar + Gazeteci
Erbil Tuşalp, 1945 yılında doğdu. Çocukluk yılları Akşehir'de geçti. 1965'de Harp Okulu'ndan mezun oldu. Hobi olarak ata bindi, binicilik tutku haline geldi. İlk gazetecilik deneyimini, 1974 yılında kameraman olarak göreve başladığı TRT'de yaşadı. Sonrasında yazılı basın ve televizyon programları için çalıştı. Kendi ifadesiyle; tüm yaşamı iki perdelik bir oyundu...
"İlk perde bitti, ikincisi daha yeni başlıyor. İlk perde 1969 yazından 1999 kışına kadar başkent Ankara'da oynandı. Az alkışlandı, hiç yuhalanmadı. İkinci perde, İstanbul'da açıldı.
Ankara sığınağında yoğrulan acılarını, öfkelerini, özlemlerini, sevgilerini sırtladı ve yüzyılın sonunda İstanbul'a göç etti. "Elvada Ankara, merhaba İstanbul" faturasının ilk satırına büyük hüzün yazıldı. Oldum olası o, hüznü ve yalnızlığı hep hak ederek yaşadı. Çünkü bir gazetecei olarak onu yıllardır ne bir devlet, ne de bir hükümet başkanı bir kez bile aramadı. Ama o evlerinin önüne tankların her gelişinde aradı onları. İzin verirse İstanbul, yine arar... Demir parmakların arkasına her düştüklerinde mutlaka bir-iki satır yazdı, hal-hatır sordu. Fırsat verirse İstanbul, yine yazar...
Ismarlama işleri sevmediğinden ne hükümet üyesi bakanlar, ne milletvekilleri, ne de genel müdürler aramadı. Hiç bir siyasi partinin genel başkanı da bunca yıldır bir kez bile çaldırmadı telefonunu. O da 'dün akşam hüzünlü sesiyle başbakan...' diye başlayan yazılar yazmadı, yazamadı. Sözün kısası sanayiciler, işadamları, polis şefleri, generaller, yüksek bürokratlar da onu hiç aramadı. Aranmamanın keyifli bir iş olduğuna inandı hep. Bunu muhalif tutumuna başladı, aranıp sorulmadığı için hiç üzülmedi.
Bundan sonra değişip dönüşmeyeceğine, yükselen yeni değerlerin peşinde koşturmayacağına göre Ankara'da yaşanan yıllar, bundan sonra da İstanbul'da yaşanacak. Bundan böyle kimbilir belki de Ankara'nın özeti, İstanbul'un ta kendisi olacak.
Gazetecinin iyisinin muhalif olandan, karşı durandan çıktığına inandı hep. Muhalifin, karşıtın soran-sorgulayan demek olduğunu öğretenleri sevdi. Bilime, bilgiye inananları saydı. Devletin atadığı muhaliflerden uzak durdu. Hep ılıklaştırılmış, soğutulmuş muhalif olmaktan korktu.
Can Pulaklı Günaydın'ı, İlhami Soysal'lı Vatan'ı, Ahmet Oktay'lı Dünya'yı hiç unutmadı. Kimine göre Aziz Nesin'in, Oktay Kutböke'nin, İlhan Selçuk'un, Emil Galip Sandalcı'nın, Uğur Mumcu'nun, Ali Ulvi'nin sevgi dolu sözlerine kandı. Kimine göre onların yolunu izleyerek doğruya ve gerçeğe ulaştı.
Yakaladığı doğrunun odağında hakları ve özgürlükleriyle hep insan vardı. Genç bedenlere inip kalkan copların acısını, kelepçenin soğukluğunu, hücre yalnızlığının karanlığını yüreğinde duydu. Kimse duymadı-bilmedi, duyanlar-bilenler çoktan unuttu. Ama o her siyasal cinayetten sonra, her faili meçhulün ardından 1978 sonbaharında Sağlık sokakta, evinin önünde üzerine çevrilen namludan çıkan kurşunların vızıltısını anımsadı.
Günaydın, Vatan Yeni Ortam, Dünya, Cumhuriyet, Radikal, Posta ve Milliyet gazetelerinde; İSTA, ANKA, UBA haber ajanslarında; TRT, ATV ve Show TV'de Olay, 32. Gün, Dünya Değişirken ve 40 Dakika programları için durup dinlenmeden çalıştı. 1975'ten beri yazarak yaşamanın keyfini sürdü. 1980'de Çağdaş Gazeteciler Cemiyeti'nin, 1988 ve 1997'de Türkiye gazeteciler Cemiyeti'nin haber dalında Yılın Gazetecisi ödüllerini aldı. Ve de elbette bedelini ödedi..."
1985 Kasım'ndan bu yana Bin İnsan, Bin Tanık, Bin Belge, Eylül İmparatorluğu, Artık Demokrasi İsteyin I, Zehir Yüklü Bulutlar, Önce Çocuklar Öldü, Ben Tarihim Bay Başkan, Paşa ve General, Evreninki mi Özalınki mi, Plastik Papatya Kokusu, Şeriat AŞ, Artık Demokrasi İsteyin II, Demokrasi Sizin Neyinize, Çürüme, Şeriatı Beklerken, Sen Sofi'nin Oğlusun, İslam Faşizmi ve Bozkurtlar "töreden partiye" isimli kitapları yayınlandı.
Masasının üstünde Bozkurtlar II "partiden çeteye", Uçsuz Bucaksız Azınlığa, Gökyüzüne Yazılar, İnsan Hakları 'temalar', Bir Başka Açıdan Son 50 Yıl ve Yeniden Gökyüzü başlıklı çalışmaları yayınlanmayı bekliyor.
Özetle, Erbil için yaşam ikinci perde de yuhalanmadan sürüyor..