|
|
|
"Dur da anlatayım, Amerika, senin adına beslediğim umutları."
"Dumanlar Manhattan'ı yutar ve binaları yıkılıp, terörün dehşeti topraklarının ve yüreğinin en kuytu köşelerine kadar sinerken, senin adına beslediğim umutları."
"Adalet. Şimdi bize lazım olan bu; hepimize adalet, bir şekilde."
"Yücelme şansı bu, Amerika, senin adına umduğum da bu."
"Bir uyanış. Olmayacak şey mi bu, olamaz mı?"
"Hepsinden önemlisi, masumiyet geri verildi sana, Amerika. Korkunç bir bedel karşılığında, evet; ama verildi. Fakat, tam da şimdi, kurban rollüne soyunmak denilen vebadan uzak tut. Sakın ha, unutmak denilen vebadan da. Yoksa, çoktan unuttun mu Şili'yi? Demokratik Şili'yi? Hani şu, 1973'( te senin hükümetinin istikrarsızlığa sürükleyip kanlı bir darbenin tezgahlanmasına ön ayak olduğu benim ülkemi?"
"Nikaragua, Endonezya, Irak, Laos, Guatemela, Kongo...
unutmadılar bunlar kanı, kıyımı, zulmü, unutmadılar ama yine de nefret etmiyorlar senden külliyen. Fısıldıyorlar sana: o kadar kolay değil acıları affetmek. Sen o kadar kolay unutabilir misin kendi 11 Eylül'ünü?
evet, o kadar kolay değil, Amerika."
"Yücelmek. Yanılıyor muyum yoksa?" |
|