Ruhumu Öpmeyi Unuttun, İnci Aral

Kitap Hakında

Yorumlar

Yazarla Tanışma

Basından

Ürün Ayrıntısı

Yayinevi: Epsilon Yayınevi

Dizi: Çağdaş Türk Edebiyatı Dizisi

Baskı Tarih: Şubat 2006

Sayfa: 188

Boyut: 13,5x19,5cm

Hamur: 2

Etiket: Baskısı yok

Arka Kapak

İnci Aral, yeni öykülerinde insanlığın ortak belleğindeki en tekinsiz yakaya çeviriyor bakışını. Hem gidenlerin hem de kalanların o büyük yalnızlığına, 'ölüm'e eğiliyor. Geride kalanların acısını anlatırken ruhlarını doyuracak sevgiyi yaşayamamış, bütünlenmemiş kişilerini de hayatla ve ölümle yüzleştiriyor. Bunu yaparken kalemini kamera gibi kullanıyor ve her öykünün kendine has atmosferini, olağanüstü ayrıntı zenginliğiyle destekleyerek bir duygular şölenine dönüştürüyor. Gerçekten hiç bu kadar anlaşılır olmamıştı ölüm!

Henüz kimse kitap hakkında yorum yapmadı. İlk yorum sizden gelsin!

Yanıt:

Bilgisiniz

Adınız:

E-posta:

Bulunduğum Yer:

İnci Aral

Yazarın diğer kitapları

Ölü Erkek Kuşlar

Yazarların İstanbul'u

Yazarların İstanbul'u (Ciltli)

Taş ve Ten

Yazma Büyüsü

Şarkını Söylediğin Zaman

Sadakat (Cep Boy)

Mor

Safran Sarı

Yeşil

Ölü Erkek Kuşlar (Cep Boy)

Sadakat

Toplu Öyküler 1 - Sevginin Eşsiz Kışı / Uykusuzlar / Gölgede Kırk Derece

Yeşil (Cep Boy)

Mor (Cep Boy)

Yazarın bütün(59) kitaplarını göster

Yaşam Öyküsü
İnci Aral, Denizli'de doğdu. Gazi Eğitim Enstitüsü Resim-İş Bölümünü bitirdi. Edebiyat dünyasına 1977'de dergilerde yayınlanan öyküleriyle girdi. 1979'da Ağda Zamanı adlı kitabında topladığı ilk öyküleriyle 1980 `Akademi Kitabevi İlk Kitap Öykü Başarı Ödülü'nü aldı. Kahramanmaraş toplumsal olaylarını konu alan ikinci kitabı Kıran Resimleri 1983'te yayınlandı, Nevzat Üstün Öykü Ödülünü kazandı, 1989'da Fransızcaya çevrilip Fransa'da yayınlandı. Uykusuzlar ve Sevginin Eşsiz Kışı yazarın öteki öykü kitaplarıdır. İlk romanı Ölü Erkek Kuşlar, 1992 Yunus Nadi Roman Ödülünü aldı. Yeni Yalan Zamanlar 1994'te, Hiçbir Aşk Hiçbir Ölüm 1997'de, İçimden Kuşlar Göçüyor 1998'de yayınlandı. İnci Aral, öykü ve romanlarında genellikle kadın-erkek ilişkilerini, sevgiyi, kadın kimliğini, bağlılık ve özgürlük sorunlarını, insan ilişkilerini irdeleyen bir yazardır.

AŞK, ÖLÜMLE AKRABALIĞI OLAN BÜYÜK BİR KENDİNDEN VAZGEÇİŞ; ŞİDDETLİ BİR DUYGU.
"Ölüm mü ?.. Buyursun gelsin!"

İnci Aral, 'ölüm' teması üzerine yazdığı 10 öyküyü "Ruhumu Öpmeyi Unuttun" adını verdiği son kitabında topladı. "50 yıldır annemi özlüyorum!" diyen Aral, kitabını yakınlarını kaybetmişler için bir teselli çabası içinde yazdığını söylüyor.

Aslında benim ölümle ilişkim çok küçük yaşta başladı. 9 yaşında babamı, 11 yaşında annemi kaybettim. Belki o anda anlamını derinlemesine kavrayamadım ama daha sonra ölümü hep içimde hissettim.

Her ikisi de aynı nedenle öldü: Yüksek tansiyon ve sonrasında beyin kanaması. O yüzden ben hep ölüm yanı başımdaymış gibi yaşadım. Tabii her ölümle hayat değişiyor. Önce ailede bazı değişimler oluyor babanın ölümüyle, sonra annenin ölümüyle daha büyük değişiklikler... Bir ev kapanıyor. Başka bir yere gidiyorsun, bir akrabanın yanına... Büyük değişimler.
Belki bu büyük değişimleri izlerken o ölümlerin acısını kaçırdım ya da onu bütünüyle hissedemeyecek kadar küçüktüm ama yalnızlığı çok derin bir biçimde yaşadım ve o yalnızlık hep sürdü.

Hayatımda bir dinginlik, ölüm konusunda da büyük bir kabullenme var... Ve bu beni daha hoşgörülü biri haline getirdi. Dolabımı açtığımda zaman zaman acaba öldüğümde elbiselerimi kime verirler diye düşündüğüm oluyor. Bu kadar yakınım yani ölüme. Fakat bu beni rahatsız etmiyor. Annemle babamı çok erken kaybettiğim için çok uzun yıllar 40 yaşında öleceğim diye düşünüyordum. E 40'ı aştım, 50'yi aştım, 60'a geldim, baktım, yaşıyorum ve çok şükür Allah'a büyük bir sorunum yok. Tansiyonum var ama günümüzde daha kolay kontrol altına alınıyor.

Benim ölümden sonrasıyla meselem var. Bu temel bir insanlık sorunu. Kitabın başında bir alıntı var; insanın ölümü kabul etmesi çok zor. Özellikle sevdikleri söz konusu olduğunda. Onun biçimini değiştirmeye çalışıyor. Beni asıl ilgilendiren bu biçim değiştirmenin nasıl olduğu. İnsanların bunu nasıl yaptığı.

Ölünün bıraktığı somut şeylere geride kalanlar ne ölçüde sahip çıkıyorlarsa, ölen kişi o oranda yaşamaya devam ediyor. Bit pazarına düşen aile fotoğraflarına rastlıyorum. O en son noktadır, bitiş noktasıdır. Orada hiç kimsenin tanımadığı insanlar olarak ya yok olur fotoğraftaki ölüler ya da başka insanların eline malzeme olarak geçer ve sona ererler.

Kitaba adını veren öykü "Ruhumu Öpmeyi Unuttun". Neden özellikle onu seçtiniz?
Hikayelere konu olan insanların bir çoğu yeteri kadar sevilmemiş. Veya o sevgi bir noktada yarım kalmış. Bütünlenmemiş diyorum ben. Tüm bu insanlar, belki de 'içsellik' olduğunu düşündüğüm ruhları yeterince ve arzu edildiği şekilde öpülmediği için yarım kalmışlar.
Bu bir simge. Bir insanın fiziğinden çok, ruhuna yakın olma, ruhunu okşama... Bu hepimizin arzu ettiği bir şeydir. Fizik belki bir noktadan sonra bizim için o kadar da doyurucu olmaz. Ruhumuz kucaklansın, sevilsin, hoş tutulsun. Ruhumuz öpülsün. O zaman belki daha değerli olduğumuzu hissediyoruz.

"Birini öldürecek kadar sevmek" diye bir söz var... Buna inanıyor musunuz?
Tabii, birini öldürecek kadar sevdim. Cinayet planları yaptım yani. Herkes yapmıştır herhalde. Zehir falan yakışmıyor aşk öyküsüne, bıçak ya da tabanca gibi... Bilmiyorum bir takım şartlanmaların mı etkisi altında kalıyoruz ama ben çok sevdiğim bir insanı sinsice, zehirle öldürmem. Çünkü orada büyük bir vazgeçiş var, artık gizlemeye gerek yok.

Çok büyük bir tutkuyla sahip olma isteği. Sahip olamadığı zaman da onu yok etme isteği... Çünkü böyle büyük bir tutkuda, onun size ait olmaması durumunda başkalarına ait olma ihtimali de vardır. Ya benim ya hiç... Bu çok şiddetli, ölümcül bir duygu olduğu için bu planlar yapılıyor.

Teslimiyet yok. Kahramanlarım da teslimiyetçi değiller dikkat ederseniz. Her biri kendince bir yol bulmaya çalışıyor. Ben de ölüme kolay teslim olmak niyetinde değilim.
Bu öyküleri inanılmaz önemsiyorum. O kadar büyük bir arzuyla, aynı zamanda o kadar büyük bir kederle ve o kadar büyük bir heyecanla yazdım ki... Ölümü, daha net, şu yaşımın olgunluğuyla anlamaya çalıştım. Belki de ölüme "Geleceksen gel," demek istedim.

Kitaptan sonra ruh haliniz nasıl?
Küçük bir depresyon geçirdim bunları yazarken, belki de hâlâ geçirmekteyim. Sonradan fark ettim ben bunu, o kadar çok yorulmuşum ve kendimi o kadar koymuşum ki hayli sarsıldım kitap bittikten sonra. Aşırı bir hırçınlık, aşırı bir alınganlık, hani dokunsan ağlayacak bir hal, fiziksel yorgunluk ve aşırı bir sigara düşkünlüğü vardı. Böyle bir kırılgan dönem... Bunu atlatmaya çalışıyorum.

Elli yıldır annemi özlüyorum. Bu kitabı biraz da benim gibi, yakınlarını kaybetmişler için bir teselli çabası içinde yazdım. O acıyı benim gibi yaşayanlar için yazdım.

Söyleşi, FİLİZ AYGÜNDÜZ