Seni Seziyorum, İsmail Güzelsoy

Kitap Hakında

Yorumlar

Yazarla Tanışma

Ürün Ayrıntısı

Yayinevi: İletişim Yayınları

Dizi: Çağdaş Türkçe Edebiyat Dizisi

Baskı Tarih: 2000

Sayfa: 213

Boyut: 13cm x 19cm

Hamur: Ciltsiz

Etiket: Baskısı yok

Arka Kapak

Okuma özürlü bir sahafın bir türlü anlatılamayan ama her nasılsa anlaşılabilen hikâyesi... Dansıyla bir diktatörü öldüren oryantal... Motiflerinde yaratıcının sırrını gizleyen o halının peşinde Anadolu'yu gezen seyyahın maceraları... Bir hikâye tarikatı... Havalimanında mahsur kalan bir mültecinin hüzünlü
masalı... Ve bütün bunlar arasındaki ince köprüler...

Tuzaklarla dolu bir okuma vaadi içeren Seni Seziyorum çok katmanlı okumayı sevenler için yazılmış... Çünkü yazmak da masum değildir.

Seni Seziyorum ya da gizli bir dildeki anlamıyla 'Kitab-ı Mutadder' gerçek bir kader kitabı: Bize rağmen akıp gideceğini bildiğimiz bir hayata tutunmaktan vazgeçen ama tutkularını koruyan mütevazı kahramanların gözüpek maceraları...

Yazarının 'çok kısa romanlar olarak da düşünülebilir' dediği bu organık hikâyeler yumağı her şeyden önce yeni bir şeyler arzulayanlara fısıldıyor: 'Hayallerinizi gerçekleştirmeye çalışmayın aksine onları yaşayın'

Klasik polisiyenin çözümleyici ruhu bir meddahın bedenine girmiş gibi. Evet gerçekten de yeni bir hikâye ediş deniyor Seni Seziyorum. Yazarının sesini de içeren bir hikâye ediş bu.

'Derviş, motiflerin içine sakladığı harflerle kendi hikâyesini, sonra da bütün sırları yazmışmış. En sonunda da bu sırra erenlerin yaşayamayacağını, çünkü halının iplerinin zehirle boyandığını, ona belli bir mesafeden fazla yaklaşanın yavaş yavaş zehir alacağını, eninde sonunda da öleceğini anlatırmış. Öyle bir zehirmiş ki bu, tesiri aylar hatta yıllar sonra tecelli edermiş.'

Son Eklenen Yorumlar

Seni Geziyorum, 13 Mayıs 2002

Gönderen: Şarabi Eşkiya (Madagaskar)

Kitap güzel. Dil harika. Ama içim yine de huzursuz.

Romanı ya da kitabı kuran hikayeler, sanıyorum ayrı ayrı yazılmış. Bütünleştirme sonradan gerçekleştirilmiş. Bunda bir sakınca da yok elbette, ama bu arkaplandaki dağınıklıkta değil postmodernite, eğer bir postmodernite aranacaksa eserde.

Kitap sahibi olmak isteğiyle, kitapsız yaşama dileği arasındaki gerilim; bütünle parçalar arasındaki entellektüel hatta primordial bir kopukluk (bağlam, kendiliğinden bir bütünlük oluşturuyor); ahlaki üniversalizmin alanında geçici meşrulaştırıcı söyleme başvurulması; başarı söylemlerini 'başarıyla' reddetme eğilimi; Eser'in 'Sanal Yazar'ının, varsa başkişisinin çözümlenmesiyle ortaya çıkan bireyin verili ama tarihsel olmayan tarihte yerleşikliği; bizi postmodern bir duruşa doğru götürüyor.

Dil, özellikle balıkla konuşma anında billurlaşıyor, pırıl pırıl duygu ve insaniyet iletiyor. Dil, imperatif, aşk sorumluluk yüküyle kahramanın / sanal yazarın ufkunu aşıyor, post modern ınsaniyet halini de gölgesinde bırakıyor. En bireysel ve evrensel olunan anlar da dil'in en ustalıklı kullanıldığı, kültürün dilde bağımsızlaşma noktalarında...

Dil'e bu derecede özen gösteren, ifade ustalığına artık bu derecede önem veren bir yazarın önemli bir yazar olmamasının önünde hiç bir engel yok. Yazarın, yazmanın yazmadan çok bir kurgu, üzerinde durma, dikkat işi olduğunu anlamasına gerçekten sevindim.

Ancak,büyük yazardan çok büyük insanlar, yani kendi halinde, yani mütevazi, dokuz köyden kovulan insanların, domatesgüzellerinin, unutulan insanlığın sözcülerinin hayatları beni ilgilendiriyor. Bu yüzden Sayın Yazar'ın ne yapmaya çalıştığı, ne kasdettiği vs. benim ilgi alanım değil.

Dikkatimi romandaki eleştirel söylem'e yoğunlaştırdığımda, eleştirinin imperatiften, anlatısallığın deklaratiften koptuğunu hissetmem oldu. Hele ahlaki bir gerilimde 'kahramanın idare edilmesi' gerektiği duygusuna kapıldım: Sanki bir meyhane arkadaşım, ya da ben işkencedeyken en güzel kazağıma, ayakkabılarıma falan el koyan bir arkadaşım, biraz utanabileceği, hatta beni de utandırabileceği bir yerde, idare et abi ya, 'affedersin işte' falanlarla geçiştiriveriyor karşılaşma anını.

Tekrarlamak gibi olacak ama, dil bir virtüözün ağzından çıkmaya başlayınca, kara kaşlı, kara gözlü, dörtbaşı mamur bir insaniyet prototipine, bir tutunamayan modern'e ya da hümanist'in hayat dünyasına doğru akıyor...

Ha, bir de etik sorun var:) Bir kısım, yayınevinin Genel Yayın Yönetmenine ithaf edilmiş, evet bu da postmodern bir (olumsuz anlamıyla) gerilim: Elbette adı sanı olmayan insanlara öncelik verilemezdi, o kadar özel ithaflardan sonra... İşte orada da gelenek bize
gözkırpıyor. Orada başkemancı gelenek. Çok genel anlamıyla. Postmodern eleştiriden kaçtığı kadarıyla. Yani farkındalığımızın sınırlarının öte yakasında.

Oğuz Abi yaşasaydı şunu derdi galiba: Tüm ithafları yasaklamalı büyüklerimiz. Bakanlar kurulu toplanmalı. Kanun hükmünde kararnameler çıkarılmalı.

Evet, ithaf bir meydan okumaydı eskiden. Hala da öyle gibime geliyor.

Saygılarımla Efendim.

Yanıtla

Bu yorumu doğru buluyor musunuz?

Yanıt:

Bilgisiniz

Adınız:

E-posta:

Bulunduğum Yer:

İsmail Güzelsoy

Yazarın diğer kitapları

Çıt Yok

Değil Efendi'nin Renk ve Korku Meselleri

Sincap

İstanbul'un Gezi Rehberi - 2 Günde Tarihi Yarımada

İstanbul'un Gezi Rehberi - 2 Günde Pera ve Boğaz

İyi Yolculuklar

Rukas

Ruh Hastası

Yaşam Öyküsü
1963'te Iğdır'da doğdu, İstanbul'da büyüdü. İstanbul Üniversitesi Basın Yayın Yüksek Okulu'nda okudu. İlk kitabı Seni Seziyorum; Kitab-ı Mukadder (öykü) 2000'de İletişim Yayınları tarafından yayımlandı.